دوباره گرگها پاسبان حريم شب شده اند ،
دوباره ملخهاي تباهي به تصرف گندمزارها آمده اند و تبرها نوازشگر درختان شده اند . باز هم تاريخ ، تکرار حديث مشت و خنجر بود و درفش و ديده . داستان دوباره خون بارش آسمان در قاب خيس پنجره ها ، هجوم تشنگي و سوز خورشيد تموس ، هجوم درد به حريم مهرباني گلهاي نرم ابريشم . فرياد برآوريم که هر لحظه اي که در تسليم بگذرد لحظه اي است که بيهودگي و مرگ را تعليم ميدهد . ما براي فرو ريختن آنچه کهنه بود آمده بوديم و شکستن بتهاي تازه . ما شايد در خيال خويش باور ميکرديم که زنده باد مخالف من ، معجزه وار در فرهنگ و خون اين ديار استبداد زده ريشه دوانده و مسلسل ها به قلم تبديل گشته اند ، غافل از اينکه هر چه ديديم و شنيديم ناحساب بود و ظلم و شقاوت بي حساب. در روزگاري که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن ، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتني بزدلانه و رياکارانه بود ترجيح داديم . مسيح وار به قصاص گناهي ناکرده بر صليب شديم و چگونه مردن را آموختيم و چگونه زيستن را و پرواز را براي رسيدن به آستانه رهايي به خاطر سپرديم . جاده هاي خلوت شب را با عشق و ايمان به آزادي طي کرديم ، چون باور داشتيم که مرگ افراد مرگ افکار نيست ، عمر شقايق کوتاه است و هيچ مرگ قشنگي بي دليل نيست .
جمعه 18 تير اما باز هم آسمان رنگ دگري داشت .
ما اما ميخواستيم ايمان به تقدير را مغلوب ايمان به خويش کنيم ،
که باغها همه بيدار و بارور گردند
بخوان ، دوباره بخوان
تا کبوتران سفيد به آشيانه خونين دوباره برگردند.
تقديم به شهيدان راه آزادي ، ....
+
نوشته شده در ساعت توسط مهتا یوسفی
خداجون ! متشکریم که چشم دادی بهمون
واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت
مرسی که پا به ما دادی واسه ی سگ دوزدن
واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت
آخ که شکرت ای خدا
واسه جهان به این بدی
چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟
خداجون ! ممنون از اینکه دوتا دست دادی به ما
تا اونارو رو به هر مترسکی دراز کنیم
خداجون ! مرسی از این دلی که تو سینه مونه
می تونیم دل یکی دیگرو بازیچه کنیم
آخ که شکرت ای خدا
واسه جهان به این بدی
چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟
آخ که شکرت ای خدا
واسه جهان به این بدی
چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟
+
نوشته شده در ساعت توسط مهتا یوسفی
|
برو ای دوست
برو ای دختر پالان محبت بر دوش
دیده بر دیده ی من مفکن و نازت مفروش
به خدا سیرم سیر
به خدا سیرم از این عشق دو پهلوی تو پست
تف بر ان دامن پستی که تو را پرورد است
کم بگو جاه تو کو مال تو کو پرده ی زر
کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر
گر مرا نیست طلا تخم طلا مردم من
زاده ی عشقم و پرورده ی دامان شرف
+
نوشته شده در ساعت توسط مهتا یوسفی
|
خیلی خستم خیلی! الان حدود 1 سال است که خیلی خستم و این هفته آخر هم که دیگه دارم از پا می افتم. چرا؟ همیشه فکر می کردم کمی تنبل ام اما حالا دقیقا حساب کردم و متوجه شدم که خیلی کار می کنم . ببینید ما توی ایران 72 میلیون جمعیت داریم که 13 میلیون اونها بازنشسته هستند. پس می مونه 59 میلیون نفر . از این تعداد24 میلیون دانشجو دانش آموز داریم یعنی برای انجام کارها فقط 35 میلیون نفر باقی می مونن . توی کشور 10 میلیون نفر هم توی ادارات دولتی شاغلن که خب عملا کاری انجام نمی دن . پس برای پیش برد کارها تنها 25 میلیون نفر می مونن . از این 25 میلیون نفر 4 میلیون نفر سانسورچی اینترنت و نماینده مجلس هستند پس فقط 21 میلیون نفر باقی می مونن و اگر بدونیم که تقریبا 17 میلیون آدم جویای کار داریم معنیش اینه که کل کارهای مملکت رو 4 میلیون نفر دارن انجام می دن . اما حدود 2 میلیون نفر هم نیروی مسلح داریم . از بین 2 میلیون نفر باقی مونده 646900 نفر عضو پلیس و سپاه و وزارت اطلاعات هستند و کلا می مونه 1353100 نفر حالا این وسط 649876 نفر بیمار داریم که قدرت کار ندارن و بار کارهای کشور افتاده رو دوش 806200 نفر از جمعیت. فراموش کردم بگم که: حدود 806186 نفر هم ممنوع القلم ، ممنوع التصویر ، ممنوع الصدا و دیگر انواع زندگی داریم پس کل کارهای کشور افتاده رو دوش 14 نفر ! از این 14 نفر 12 تاشون عضو شورای نگهبان هستند پس متوجه می شیم که کل کارهای کشور افتاده رو دوش دو نفر : من و تو !! و تو هم که داری مطلب میخونی ......
+
نوشته شده در ساعت توسط مهتا یوسفی
|
به نام آزادي که به آن ايمان داريم و براي برافراشتن پرچم آن مبارزه ميکنيم ، به نام دموکراسي که پاسدار هميشگي آزادي است . سوگواران را مجال بازديد و ديد نيست هموطن ، ما نبايد از زندگيمان افسانه اي بسازيم و تحويل نسل آينده بدهيم ، بايد واقعاً آينده را بسازيم ، دست در دست هم ، يکبار براي هميشه ، ريشه فقر ، فساد ، فحشا را که ريشه در استبداد کهن اين مرز و بوم دارد را ريشه کن نماييم . هم ميهن ، حال را ميشود با درد گذراند ، اما تصور دردآلود بودن آينده و دوام بدون دگرگوني حال ، انسان را از پا در مي آورد . همراه و يکدل با تمامي ايرانيان آزاديخواه ، نگذاريم اينچنين بي مهابا به حريم مقدس آزادي و حقوق بشر ايراني تجاوز شود تا همگي با هم فارغ از هر نژاد و زبان و قوميت از حقوق شهروندي و اجتماعي برابر برخوردار شوي
بازگرد اي عيد از زندان، که ما را عيد نيست
عيد نوروزي که از بيداد ضحاکيان عزاست ،
هر که شادي ميکند از دوده جمشيد نيست
بيگناهي گر به زندان مرد با حال تباه
ظالم مظلوم کش هم تا ابد جاويد نيست
واي بر شهري که در آن مزد مردان درست
از حکومت غير حبس و کشتن و تبعيد نيست
اگر قفس نميشکني ، به عبث آوازه خوان چنين باغي نيز مباش ،
سر به بهانه در اين گنداب فرو نکن و به تعفن اين مرداب خو مکن .
هم ميهن ،
به اميد آزادي ايرانيان و آبادي ايران
هرروزتان نوروز ، نوروزتان پيروز
+
نوشته شده در ساعت توسط مهتا یوسفی
|
چه زود فراموش مي كند و چه زود به هر شرايطي خو مي كند. دراين ميان انسان ايراني گويا فراموش كارتر است. از دل مشروطه خواهي اش،چكمه هاي رضاخاني بيرون مي آيد و از درون استقلال و آزادي خواهي اش استبداد ي مذهبي. و فاصله ي از ياد بردن اش گاهي يك طلوع و غروب افتاب هم به طول نمي انجامد. وعده هاي ِ زندگاني ِ رايگان را رايگان به باد ِ نسيان مي سپارد و خصم جان اش را به راحتي آرام روان مي پندارد. چه بي زارم از اين ،..... مردم را نا آگاه گمان بردن كه خود نيز از همين مردمانم. از اين مردماني كه قرون بسيار با آن ها زيسته ام و رسم نامردمي را با آن ها خون گريسته ام. ان كلام مقدس را با شما خواهيم اموخت، ليكن به خاطر آن عقوبتي جان فرساي را تحمل مي بايدتان كرد . ******عقوبت جان كاه را چندان تاب آورديم***** آري .... كه كلام مقدس مان باري ..... از خاطر گريخت! (احمد شاملو) ما در سده ها ناكامي و شكست به چه زشتي ها كه خو نكرديم. به خاك و خون ِمان كشيد اسكندر.از ياد برديم. تركان جان ِمان ستاندند و فراموش كرديم. اعراب فريب ِ مان دادند و سفره هامان به يغما بردند؛برج و بارو برايشان گشوديم. مغولان تاراجمان كردند،آنان را محمد خدابنده پذيرفتيم و خم بر ابرو نياورديم. (مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم) در بندمان كردند، حيرت كرديم، گفتيم بيش از اين نمي توانند و ما جان سخت تر از آنيم. به بند و رسن عادت كرديم . (مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم) گويا قرار است امروز به رايگان جان دادن ِ عزيزانمان نيز عادت كنيم و آن را به راحتي فراموش كنيم. به نفير ِ مرگ دل نسپاريم. به آن عادت نكنيم. آن را به خاطره ها نسپاريم. جان ِ آدمي است اين. جاني برتر از تماميِ باورهايِ ناكجا آبادي. از همين گوشت و پوست و استخوان سخن مي گويم. از نفس ِ لطف الهي. (مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم) به اين نفس بريدن ها خو نكنيم. هيچ آرماني برتر از همين دم و بازدم ها نيست كه نامش زندگي است. آرمان ِ ما زندگي است و امروز م نفس كشيدن را فراموش شده است . يعني از يادش برده اند. تا فردا در سايه ي ِ نسيان ِ ما داو بر كه افتد. زندگي را از ياد نبريم. فراموش نكنيم تا "ابليس ِ پيروز مست سور ِ عزاي ِ ما را بر سفره ننشيند" از همين گوشت و پوست و استخوان سخن مي گويم,,,,,,, (مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم).
امشب بغض ِ قرن ها نا مرادي و ستم را مويه مي كنم.
+
نوشته شده در ساعت توسط مهتا یوسفی
|
َهنوزم چشمای تو مثل شبای پر ستارست
هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوبارست هنوزم وقتی میخندی دلم از شادی میلرزه هنوزم با تو نشستن به همه دنیا میرزه اما افسوس تو را خواستن دیگه دیره دیگه دیره هنوزم با تو نشستن به همه دنیا میرزه تا گلی از سر ایوون تو پمژمرد و فرو ریخت شبنمی غمزده از گوشه ی چشمان من اویخت دوری بین من و تو دوری ماهی و دریاست دوری بین من و تو دوری ماه و تماشاست اما افسوس تو را خواستن دیگه دیره دیگه دیره اما افسوس با نخواستن دلم اروم نمیگیره
+ نوشت