تا وجود خسته ام را پذیرا باشد ؟

فریاد را بر کدامین آسمان

توانم بر آورد

که ضجه سکوتم

از این راه   ِ به گوش هیچ کس نمی رسد .

دستان  خالی از یقینم را

کسی بذر اعتماد نمی کارد

چرا که در این درگاه تاریک

چشمانم نوری جز

برق اشک های پنهان نمی بیند .

می دانم

هرگز منی در کنار هیچ تویی

قرار نمی گیرد

که سالهاست

حاصل جمع   من و تو

ما نمی شود .

لحظه ها گویی دست در دست هم داده اند ِ  تا قلب طپش رمیده مرا با خود به گور ببرند

ای کاش دلتنگی ها را پایانی بود .

زمان پاورچین پاورچین می گذرد

و 

من چون شبکوری در تاریکی

تنها صدای قدم هایش را  ِ 

 که برایم به ناله شبگردان گرسنه مانند است   ِ  می شنوم

با امید به اینکه

نقطه پایان نزدیک است .

 من از جهانی دگرم ..

 ساقی از این عالم واهی رهایم کن

  نمی خواهم در این عالم بمانم بیا

از این تن الوده و غمگین جدایم کن

تو را اینجا به صدها رنگ میجویند              

                           تو را با حیله و نیرنگ میجویند

 تو را با نیزه ها در جنگ میجویند

تو را اینجا به گرد سنگ می جویند

 تو جان می بخشی و اینان

  به فتوای تو میگیرند جان از ما

 نمی دانم کیم من ؟!       

         ادمم . ؟؟؟

              روحم .؟؟؟

        خدایم یا که شیطانم ؟!!

                   تو با خود آشنایم کن ........

اگر روح خداوندی دمیده بر روان ادم و حوا!!!

 پس ای مردم خدا اینجاست ...

          خدا در قلب انسانهاست ....

به خود ای تا که در یابی خدا در خویشتن پیداست...

  رهایی از دست این عالم

  بر پرواز خود بگشوده

   در خورشید و اتش سوخت

   خداوندا بسوزانم رهایم کن

    نمی خواهم در این عالم بمانم

            بیا از این تن آلوده و غمگین جدایم کن

                                                جدایم کن ....

دوباره ملخهاي تباهي به تصرف گندمزارها آمده اند و تبرها نوازشگر درختان شده اند .

باز هم تاريخ ، تکرار حديث مشت و خنجر بود و درفش و ديده .

داستان دوباره خون بارش آسمان در قاب خيس پنجره ها ،

هجوم تشنگي و سوز خورشيد تموس ، هجوم درد به حريم مهرباني گلهاي نرم ابريشم .

جمعه 18 تير اما باز هم آسمان رنگ دگري داشت .

ما اما ميخواستيم ايمان به تقدير را مغلوب ايمان به خويش کنيم ،

فرياد برآوريم که هر لحظه اي که در تسليم بگذرد لحظه اي است که بيهودگي و مرگ را تعليم ميدهد .

ما براي فرو ريختن آنچه کهنه بود آمده بوديم و شکستن بتهاي تازه .

ما شايد در خيال خويش باور ميکرديم که زنده باد مخالف من ،

معجزه وار در فرهنگ و خون اين ديار استبداد زده ريشه دوانده و مسلسل ها به قلم تبديل گشته اند ،

غافل از اينکه هر چه ديديم و شنيديم ناحساب بود و ظلم و شقاوت بي حساب.

در روزگاري که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن ،

 درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتني بزدلانه و رياکارانه بود ترجيح داديم .

مسيح وار به قصاص گناهي ناکرده بر صليب شديم

و چگونه مردن را آموختيم و چگونه زيستن را

و پرواز را براي رسيدن به آستانه رهايي به خاطر سپرديم .

جاده هاي خلوت شب را با عشق و ايمان به آزادي طي کرديم ،

چون باور داشتيم که مرگ افراد مرگ افکار نيست ،

عمر شقايق کوتاه است و هيچ مرگ قشنگي بي دليل نيست .

"بخوان به نام گل سرخ در صحاري شب

که باغها همه بيدار و بارور گردند

بخوان ، دوباره بخوان

تا کبوتران سفيد به آشيانه خونين دوباره برگردند.

تقديم به شهيدان راه آزادي ، ....

                       واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت

مرسی که پا به ما دادی واسه ی سگ دوزدن

                          واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت
 

آخ که شکرت ای خدا

                 واسه جهان به این بدی

                چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟

خداجون ! ممنون از اینکه دوتا دست دادی به ما

آخ که شکرت ای خدا
           

              واسه جهان به این بدی
                    

                چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟

              برو ای دختر پالان محبت بر دوش

                          دیده بر دیده ی من مفکن و نازت مفروش

 به خدا سیرم سیر

                 به خدا سیرم از این عشق دو پهلوی تو پست

           تف بر ان دامن پستی که تو را پرورد است

 کم بگو جاه تو کو  مال تو کو   پرده ی زر

                      کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر

 گر مرا نیست طلا تخم طلا مردم من

                         زاده ی عشقم و پرورده ی دامان شرف

خیلی خستم خیلی!

الان حدود 1 سال است که خیلی خستم و این هفته آخر هم که دیگه دارم از پا می افتم.

 چرا؟

همیشه فکر می کردم کمی تنبل ام اما حالا دقیقا حساب کردم و متوجه شدم که خیلی کار می کنم .

 ببینید ما توی ایران 72 میلیون جمعیت داریم که 13 میلیون اونها بازنشسته هستند.

پس می مونه 59 میلیون نفر .

 از این تعداد24 میلیون دانشجو دانش آموز داریم

 یعنی برای انجام کارها فقط 35 میلیون نفر باقی می مونن .

 توی کشور 10 میلیون نفر هم توی ادارات دولتی شاغلن که خب عملا کاری انجام نمی دن .

پس برای پیش برد کارها تنها 25 میلیون نفر می مونن .

از این 25 میلیون نفر 4 میلیون نفر سانسورچی اینترنت و نماینده مجلس هستند

پس فقط 21 میلیون نفر باقی می مونن

و اگر بدونیم که تقریبا 17 میلیون آدم جویای کار داریم

معنیش اینه که کل کارهای مملکت رو 4 میلیون نفر دارن انجام می دن .

اما حدود 2 میلیون نفر هم نیروی مسلح داریم .

از بین 2 میلیون نفر باقی مونده 646900 نفر عضو پلیس و سپاه و وزارت اطلاعات هستند

و کلا می مونه 1353100 نفر

 حالا این وسط   649876 نفر بیمار داریم که قدرت کار ندارن

و بار کارهای کشور افتاده رو دوش 806200 نفر از جمعیت.

فراموش کردم بگم که:

 حدود 806186 نفر هم ممنوع القلم ، ممنوع التصویر ، ممنوع الصدا و دیگر انواع زندگی داریم

پس کل کارهای کشور افتاده رو دوش 14 نفر !

از این 14 نفر 12 تاشون عضو شورای نگهبان هستند

 پس متوجه می شیم که کل کارهای کشور افتاده رو دوش دو نفر : من و تو !!

 و تو هم که داری  مطلب  میخونی ......

به نام آزادي که به آن ايمان داريم و براي برافراشتن پرچم آن مبارزه ميکنيم ،

            به نام دموکراسي که پاسدار هميشگي آزادي است .

سوگواران را مجال بازديد و ديد نيست

 
بازگرد اي عيد از زندان، که ما را عيد نيست

                چه زود فراموش مي كند و چه زود به هر شرايطي خو مي كند.

                دراين ميان انسان ايراني گويا فراموش كارتر است.

   از دل مشروطه خواهي اش،چكمه هاي رضاخاني بيرون مي آيد 

           و از درون استقلال و آزادي خواهي اش استبداد ي مذهبي.

و فاصله ي از ياد بردن اش گاهي يك طلوع و غروب افتاب هم به طول نمي انجامد.

   وعده هاي ِ زندگاني ِ رايگان را رايگان به باد ِ نسيان مي سپارد 

    و خصم جان اش را به راحتي آرام روان مي پندارد.

  چه بي زارم از اين ،.....

                مردم را نا آگاه گمان بردن كه خود نيز از همين مردمانم.

    از اين مردماني كه قرون بسيار با آن ها زيسته ام 

                                              و رسم نامردمي را با آن ها خون گريسته ام.

 ان كلام مقدس را با شما خواهيم اموخت،

 ليكن به خاطر آن عقوبتي جان فرساي را تحمل مي بايدتان كرد .

******عقوبت جان كاه را چندان تاب آورديم*****

 آري ....

كه كلام مقدس مان

 باري .....

از خاطر گريخت!

(احمد شاملو)

    امشب بغض ِ قرن ها نا مرادي و ستم را مويه مي كنم.

      ما در سده ها ناكامي و شكست به چه زشتي ها كه خو نكرديم.

                                 به خاك و خون ِمان كشيد اسكندر.از ياد برديم.

                                             تركان جان ِمان ستاندند و فراموش كرديم.

     اعراب فريب ِ مان دادند و سفره هامان به يغما بردند؛برج و بارو برايشان گشوديم.

                    مغولان تاراجمان كردند،آنان را محمد خدابنده پذيرفتيم و خم بر ابرو نياورديم.

  (مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم)

    در بندمان كردند،

                   حيرت كرديم،

                       گفتيم بيش از اين نمي توانند

                                      و ما جان سخت تر از آنيم.

                                                          به بند و رسن عادت كرديم .

(مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم)

  گويا قرار است امروز به رايگان جان دادن ِ عزيزانمان نيز عادت كنيم

                                                                       و آن را به راحتي فراموش كنيم.

            به نفير ِ مرگ دل نسپاريم.

                                            به آن عادت نكنيم.

                                                                       آن را به خاطره ها نسپاريم.

  جان ِ آدمي است اين.

    جاني برتر از تماميِ باورهايِ ناكجا آبادي.

 از همين گوشت و پوست و استخوان سخن مي گويم.

                                                                         از نفس ِ  لطف الهي.

(مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم)

     به اين نفس بريدن ها خو نكنيم.

           هيچ آرماني برتر از همين دم و بازدم ها نيست كه نامش زندگي است.

    آرمان ِ ما زندگي است

                و امروز م نفس كشيدن را فراموش شده  است .

                                                          يعني از يادش برده اند.

                                                             تا فردا در سايه ي ِ نسيان ِ ما داو بر كه افتد.

    زندگي را از ياد نبريم.

                      فراموش نكنيم تا

                            "ابليس ِ پيروز مست سور ِ عزاي ِ ما را بر سفره ننشيند"

       از همين گوشت و پوست و استخوان سخن مي گويم,,,,,,,

(مباد روزي كه حرمت ِ جان ِ ادمي را فراموش كنيم).

                                         هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوبارست

هنوزم وقتی میخندی دلم از شادی میلرزه

                                          هنوزم با تو نشستن به همه دنیا میرزه

اما افسوس تو را خواستن دیگه دیره دیگه دیره

                                                   هنوزم با تو نشستن  به همه دنیا میرزه

تا گلی از سر ایوون  تو   پمژمرد و فرو ریخت

                                           شبنمی غمزده از گوشه ی چشمان من اویخت

دوری بین من و تو دوری ماهی و دریاست

                                                 دوری بین من و تو دوری ماه و   تماشاست

اما افسوس تو را خواستن دیگه دیره دیگه دیره

                                                   اما افسوس با نخواستن دلم اروم نمیگیره

آغازی دیگر...

زمستان و سکوت پایان میگیرد

و دوباره ابراز دو سوی اسمان به راه می افتند

شلاق ناپیدای نسیمی شوق زده آن دو را به روی هم میراند

یکی تیره و گرفته و عبوس

بر چهره اش اخمی تند

و در سینه اش ساقه ها و تندرها و رعدهای دیوانه و مهیب

به بند کشیده . بیقرارانفجار

و دیگری همچون کبوتری سپید

به لطافت خیال دخترک معصومی در بستر ناز نیمشبان

که سیمای تابناک و نیرومند پدر را

که فردا از سفر باز خواهد گشت

در رویای شیرین یک نیمه شب تابستان می پرورد

سبک بار همچون روح پارسایی

لطیف همچون روح مهربانی

پاک همچون قلب روستایی

سپید همچون صلح

صمیمی همچون اشتی

سبک همچون نفس کشیدنی پس از گریستن

روشن همچون دیداری پس از بازگشت

و زیبا....؟

زیبا...همچنان پاره ی ابر سپید گوشه ی اسمان

در نخستین بامداد شسته ی  خلقت

می بینم که دوباره ابرها ارام و خوش آهنگ به سراغ هم آمدند

ناگهان برقی زد و قهقهه ی دیداری

و دو نیمه ی سیب سقراطی

یک سیب شد

و باریدن گرفت.....        

                           ۲۶شهریورساعت ۶ بامداد 

            اه ای خدایم....

                                  صدایت میزنم بشنو صدایم....

  شکنجه گاه این دنیاست جایم

                                   به جرم  زندگی  این شد سزایم

 مرا بگذار با  این  ماجرایم

                                  نمی پرسم  چرا  این شد  سزایم

گلویم مانده از فریاد و فریاد

                                   ندارد  کم  غم  مرگ  صدا  را

به بغض در قفس پیچیده سوگند

                                  به گل های  خون غلتیده  سوگند

به   مادر   سوگوار   جاودانه

                                  که  داغ   نوجوانان  دیده  سوگند

خدایا حادثه در انتظار است

                                 به هر سو باد وحشی در گذاراست

به فکر قتل عام لاله ها باش

                              که خواب گل به گل کابوس خار است

الهی  در  تب   فقرم   بسوزان

                                ولی   محتاج   نامردان    مگردان

عطا کن دست بخشش همت ازما

                               خجل  از  روی  محتاجان  مگردان

الهی  کیفرم  را  می پذیرم

                              که  از تو  ذات  خود  را پس بگیرم

کمک کن تا که با نا حق نسازم

                               برای  عشق   و  آزادی  بمیرم

خدایم ای پناه لحظه هایم

                    صدایت میزنم با گریه هایم

                                         صدایت میزنم بشنو صدایم.

چه اغازی چه انجامی.....

                چه  باید بود و باید شد.....

                                 در این گرداب وحشت زا.......

چه امیدی چه پیغامی ؟!

                کدامین قصه ی شیرین؟!....

                                   برای  کودک  فردا.......

زمین از غصه میمیرد

     گل از باد زمستانی

شعور شعر نا پیداست

     دراین مرداب انسانی

همه جا سایه ی وحشت

                   همه جا چکمه ی قدرت

                                 گلویه ی  هر قناری  را

                                                 بریدند از سر نفرت

به جای رستن گل ها

                به باغ   سبز  انسانی 

                               شکفته   بوته ی  اتش

                                               نشسته  جغد ویرانی....

                                          چه اغازی چه انجامی...

                                                 چه  باید بود و باید شد؟!

   دراین گرداب وحشت زا....

که میگوید...                                

جهانی این چنین زیباست؟!!

جهانی این چنین رسوا 

 کجا شایسته ی رویاست؟!!

  چه اغازی چه انجامی؟

                    چه امیدی  چه پیغامی؟

                          سوالی مانده بر لبها که میپرسم من از دنیا...

به تکرار غم نیما

  کجای  این شب  تیره

بیاویزم بیاویزم

  قبای ژنده ی  خود را

مادر نگاه خسته و تاریکت                 

         با من هزار گونه سخن دارد

                با صد زبان به گوش دلم گوید

                          رنجی که خاطرتو زمن دارد

    دردا که ازغبارکدورت ها

                    ابری به روی ماه تو می بینم

     سوزد چو برق خرمن جانم را

                   سوزی که در نگاه تو می بینم

      چشمی که پرزخنده ی شادی بود

               تاریک و دردناک و غم آلودست

                           جز سایه ی ملال به چشمت نیست

                                           آن شعله ی نگاه پر از دود است

 آرام خنده میزنی و دانم

             در سینه ات کشاکش طوفان است

                          لبخند  دردناک  تو ای  مادر

                               سوزنده تر ز اشک یتیمان است

                 تلخ است این سخن که به لب دارم

                                              مادر بلای  جان  تو  من  بودم

                 اما  تو  ای  دریغ  گمان   بردی

                                               فرزند   مهربان   تو  من  بودم

       چون شعله ای که شمع  به سر دارد

          دائم  ز جسم و جان  تو کاهیدم

         چون بت تو را شکستم و شرمم باد

          با ان که چون خدات  پرسدیدم

شرمنده من به  پای تو می افتم

            چون بردلم زریشه ی گندم باری است

                                  مادر بلای جان تو من بودم

                                                این اعتراف تلخ گنه کاری است

 اگر

 قدرت از دست دادن را می فهمیدند

من اکنون

 یکی از خدایان المپ می بودم

و اگر

 برای ضعف نیزدر برابر هرکول

           مجسمه ای می ساختند

در قبال همه ی از دست دادن

                 همه ی پرستندگان رب النوع ها

                                                           تندیس مرا بر میگزیدند

دربهارزندگی احساس پیری می کنم

                                 با همه  آزادگی فکر اسیری  می کنم

بس که بد دیدم زیاران به ظاهرخوب خود  

                            بعد ازاین برکودک دل سخت گیری میکنم

دربه رویم بسته ام ازاین وازآن خسته ام

                            من به  جمع  آشیان  پاشیدگان  پیوسته ام

ای خدای آسمان بهتر تو میدانی که من

                            بارها در راه او تا پای جان  بنشسته ام

شمع بودن زره زره اب گشتن تا به کی؟

                          راه پرخاشاک را آرام رفتن تا به کی...؟

      عشق جهان مي خندم

به هوس بازي اين

      بي خبران مي خندم

من از آن روزي

         که دلدارم   رفت

 به  غم  و  شا دي

    عشق دگران مي خندم

خنده ي تلخ من از

   گريه غم انگيز تر است

کارم از گريه

  گذشته است بدان ميخندم

 بی گمان  نیست  جهان  غیر از هجر                    بر شکوه شب هر وصل    شما  میخندم

 سایه ای هست مرا فرصت گفتن نبود                   در به روی هر سقف ....  آسمان  میبندم

 دیگران می گویند :  چه  شود فرداها                   من به دیروز و پری روز جهان  میخندم

 گفته بودندکه عشق اول بیخبری است                   هست اما آرام من به این بیخبران میخندم

ما آدما ..... 

هميشه صداهای بلند رو

                می شنويم؛

پررنگ ها رو می بينيم

وکارهای سخت رودوست 

                    داريم؛

غافل ازاينکه

      خوبها آسون ميان؛    

    بی رنگ می مونن ؛

     و بی صدا می رن

دلم خون شد ازاین بیگانه مردم

خوشاآن مردمان جانانه مردم

بیاییدای به جان آسودگاران

به این میخانه بامیخانه مردم

پریشان خانه ای دیدیم وگفتیم

دریغازین پریشان خانه مردم

بدین خلوتسرا بیگانه مردم

به ازدیداراین بیگانه مردم

دمی ازبا توبودن با توای دوست

منم دیوانه تر ، دیوانه  مردم

fade to black

 life it seems will fade a way

 get lost witing myself

 nothing mateers no one else

 i have lost the wile to live

 simplay nothing mor to give

 there is nothing mor forme

 need the end to set me free

 things are not what  they uosed to be

missing one inside of me

dethly lost this cant be real

can not stand this hel i fil

emptiness is filing  me to the point of a

 goney

 growing darknees taking dawn

 i was me bot now hes gone

mahta 

آنسان كه نه از یار نشان است و نه ردی از ان

عشق مادري

دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي ها.

اما زماني مي توان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي

 استاد اومدو دو خط موازي کشيد

خط پاييني نگاهي به خط بالايي کرد و عاشقش شد.

خط بالايي هم نگاهي به خط پاييني کرد و تو دلش عاشقش شد

 در همين هنگام بود که استاد داد زد

                                دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند

 به اوني که کم نور تره قانع باش چون

اوني که پر نور تره رو همه نگاه ميکنن

  وقتي به دنيا اومدی........

تو تنها كسي بودي كه گريه ميكردي

و بقيه مي خنديدن.

سعي كن يه جوري زندگي كني

كه وقتي رفتي،

تنها تو بخندي و بقيه گريه كنن